Šalčininkų rajono savivaldybė - Starostwo Ejszyszki

Šalčininkų rajono savivaldybės
administracija
Savivaldybės biudžetinė įstaiga
Vilniaus g. 49, LT- 17116 Šalčininkai
Kodas 188718713
Juridinių asmenų registras
Tel. (8 380) 51 233
Faks. (8 380) 51 244
El.p. priimamasis@salcininkai.lt
Korupcijos prevencija
Atviri duomenys
Asmens duomenų apsauga
Nuorodos
Starostwo Ejszyszki Spausdinimo versija
Adres Plac Majowy 19, Ejszyszki, LT-17169 rejon solecznicki  
Starosta  Mirosław Bogdziun

tel. (8 380) 56 475

fax (8 380) 20 232,

e-mail:
miroslav.bogdiun@salcininkai.lt

eisiskes@salcininkai.lt

Zastępca Waldemar Śliżewski

(8 380) 56 475

Sekretarz Jadwiga Kucewicz (8 380) 56 475
Starsza specjalistka Anna Szymańska (8 380) 20 114
Starsza specjalistka Anna Rożaniene (8 380) 20 114
Specjalistka Mira Łukaszewicz - Łabowicz (8 380) 20 113
Księgowa Krystyna Jurewicz (8 380) 20 115


Czas pracy:
Poniedziałki – czwartki:
Godz. 8.00 – 17.00
Piątki:
Godz. 8.00 – 15.45
Przerwa obiadowa: godz. 12.00 – 12.45


Ejszyszki – druga pod względem wielkości miejscowość w rejonie solecznickim, licząca 3800 mieszkańców. Większość z nich – prawie 85 proc. – to Polacy, dlatego usłyszeć inny język na ejszyskiej ulicy jest rzeczą dość skomplikowaną. Powierzchnia gminy zajmuje 63 km², na których mieści się 18 wsi. W całej gminie miejsce swojego zameldowania deklaruje 4656 osób. Nazwa miasta, według legendy, wywodzi się od jednego z najdzielniejszych wojów litewskich Eisziusa, który dostał te ziemie w XI wieku w nagrodę za odzyskanie ich od książąt ruskich. Prawa miejskie nadał osadzie król Polski Jan III Sobieski w XVII wieku.

Ejszyszki - jedno z najstarszych miast Litwy od początków założenia, czy w czasie świetności w wieku XVII, gdy otrzymało prawo magdeburskie za panowania Jana III Sobieskiego pozostawało miasteczkiem prowincjonalnym, lecz na ważnym Szlaku Jagiellońskim, zwanym też ,,gościńcem raduńskim”, prowadzącym z Wilna do Krakowa.

Rzymsko – katolicka parafia, obecnie Wniebowstąpienia Pańskiego, została założona jako szesnasta z kolei po chrzcie Litwy w 1398 roku na rozkaz Witolda Wielkiego. Prawdopodobnie żona Witolda Anna pochodziła właśnie z Ejszyszek. Pamiątką tego okresu jest Majak – miejsce dawnego dworu. Na grodzisku zachowały się też resztki budynków telegrafu optycznego Petersburg - Warszawa z pierwszej połowy XIX wieku.


W końcu XIV wieku w Ejszyszkach wybudowano kościół Bożego Ciała lub Matki Bożej. W 1432 świątynia została spalona przez wojska księcia Świtrygiełły. Jednakże staraniami Zygmunta Kiejstuta miasteczko w szybkim czasie odbudowano, jednocześnie zwiększyło się znaczenie Ejszyszek w życiu ekonomicznym i politycznym Wielkiego Księstwa Litewskiego. Król Kazimierz Jagiellończyk w 1443 r. uposażył parafię ziemią i na miejscu spalonego kościoła stanął nowy murowany. W tym czasie w Ejszyszkach były dwa kościoły – jeden, znajdujący się na Jurzdyce, posiadał prawa parafialne, inny – w południowej handlowej części miasta, był filią pierwszego. Kościółek na rynku miasta później się spalił i więcej już nie był odbudowywany.

Miasteczko od XV wieku należało do skarbu państwa i stanowiło wraz z okolicznymi wsiami starostwo ejszyskie. Przed rozbiorami Rzeczypospolitej należało do rodziny Sołłohubów tj. do Jerzego, generała artylerii Wielkiego Księstwa Litewskiego i jego żony Marii z Potockich.

W XVIII wieku w miasteczku był kościół, synagoga, szkoła, cztery ulice (Wileńska, Nowa, Raduńska, Rymkuńska), ratusz, karczma zwana Owsiejowską. Mieszkańcami byli przede wszystkim Żydzi, którzy tu przez stulecia aż do II wojny światowej żyli i trudnili się handlem oraz stanowili znaczną część mieszkańców.

Obecny kościół pw. Wniebowstąpienia Pańskiego został wybudowany w latach 1847 – 1852 według projektu znanego historyka i inżyniera Teodora Narbutta. Wewnątrz kościoła możemy obejrzeć wiele dzieł sztuki, wśród nich obrazy „Wniebowstąpienie Chrytusa” i „Maria” z XVIII wieku. Natomiast 40 –metrowa dzwonnica z bocznymi bramami stanowi rzadkie połączenie kompozycyjne w architekturze.

W listopadzie 2011 r. w Ejszyszkach odsłonięto pomnik byłym mieszkańcom Ejszyszek i okolic, którzy w latach 1939 – 1959 zginęli, zostali wywiezieni lub zmuszeni do opuszczenia ojczystych stron. Strukturę pomnika stanowi krzyż z tablicami intencyjnymi po bokach oraz epitafium, na które złożyły się słowa kardynała Stefana Wyszyńskiego „Gdy zanika ludzka pamięć, zaczynają mówić kamienie”. Miejsce ustawienia pomnika nie jest przypadkowe - mniej więcej właśnie z tego skweru ciężarówki wywoziły ejszyszczan tam, skąd już nigdy nie wrócili...

Jeszcze jeden ważny pomnik pojawił się w Ejszyszkach w skwerze przy Placu Majowym. Pomnik upamietnia 150. rocznicę Powstania Styczniowego, które swoim zasięgiem objęło tereny obecnego rejonu soleczniciego, w tym też Ejszyszek, nieopodal których miała miejsce bitwa z udziałem miejscowych mieszkańców. Postument pomnika tworzą cztery cokoły, symbolizujące 400 lat wspólnej historii Królestawa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego – każdy cokół jako jedno stulecie połączonych dziejów. Wznoszące się nad postumentem obeliski – to symbole dwóch teraźniejszych państw – Litwy i Polski, ukoronowane godłami państwowymi – Orłem i Pogonią. Obeliski są połączone dzwonem, którego bicie ma przypominać teraźniejszym i przyszłym pokoleniom o bohaterach Powstania Styczniowego, sławnej przeszłości i wspólnej historii, a jednocześnie przywoływać do działań na rzecz przyszłości.

W odległych o 3 km od Ejszyszek Hornostaiszkach znajduje się pałac należący niegdyś do majątku Sekluckich. Parterowy w stylu późnego klasycyzmu budynek został wybudowany na początku XIX wieku. Hornostaiszki, które niegdyś nazywano również Ejszyszkami, ale dostawszy się Hornostajom zmieniły nazwę, ponieważ w XVI wieku okoliczne dobra należały do tej znakomitej rodziny. Od końca XVIII wieku aż do przyjścia bolszewików w 1939 roku majątkiem zarządzali Siekluccy. Za poparcie udzielane przez Wincentego Siekluckiego powstańcom 1863 roku, władze carskie nałożyły na jego majątek Hornostaiszki sekwestr. Ostatni właściciel majątku Hornostaiszek Józef Sieklucki, oficer rezerwy, uczestnik I wojny światowej w I Korpusie Polskim gen. J. Dowbor - Muśnickiego, społecznik, członek Kresowego Związku Ziemian, człowiek bardzo szanowany przez okoliczną ludność. W 1939 roku został aresztowany przez Sowietów, więziony w Wilnie do końca października 1939 r., skąd został wywieziony do ZSRS i tam prawdopodobnie zginął. Majątek został znacjonalizowany, a dwór przez wiele lat za władzy sowieckiej był ośrodkiem kołchozu „Przykazania Lenina”. Dzisiaj niegospodarowany pałacyk należy do osób prywatnych, a każdy rok negatywnie wpływa na jego stan i wygląd.

 1986 roku naprzeciwko pałacu stanął pomnik twórcy litewskiego piśmiennictwa Stanisława Rafałowskiego (Stanislovasa Rapolionisa) (1485-1545), pochodzącego z okolic Ejszyszek. Za dworem rozciaga się park o powierzchni 4 ha założony w 1812 roku, od 1986 roku chroniony jako pomnik przyrody. W 1986 roku naprzeciwko dworku stanął pomnik twórcy litewskiego piśmiennictwa Stanislovasa Rapolionisa, pochodzącego z okolic Ejszyszek. Obecnie popiersie znajduje się w muzeum Gimnazjum im. S. Rapolionisa w Ejszyszkach.

Paskutinis atnaujinimas: 2019-11-07 10:04:11