Šalčininkų rajono savivaldybė - Starostwo Turgiele

Šalčininkų rajono savivaldybės
administracija
Savivaldybės biudžetinė įstaiga
Vilniaus g. 49, LT- 17116 Šalčininkai
Kodas 188718713
Juridinių asmenų registras
Tel. (8 380) 51 233
Faks. (8 380) 51 244
El.p. priimamasis@salcininkai.lt
Korupcijos prevencija
Atviri duomenys
Asmens duomenų apsauga
Nuorodos
Starostwo Turgiele Spausdinimo versija
Adres ul. Długa 4, Turgiele,  LT-17285 rejon solecznicki  
Starosta Wojciech Jurgielewicz tel. (8 380) 41 304
fax (8 380) 20 239
e-mail: seniunas.turgeliai@salcininkai.lt
Sekretarz Janina Kuklis (8 380) 41 304
e-mail: turgeliai@salcininkai.lt
Organizator Walentyna Markiewicz (8 380) 41 136
e-mail: socparama.turgeliai@salcininkai.lt

Księgowa

Wiesława Turo (8 380) 20 125
e-mail: buhalterija.turgeliai@salcininkai.lt
Specialistka Maria Korkut (8 380) 57 007
e-mail: valdos.turgeliai@salcininkai.lt

 
Czas pracy:
Poniedziałki – czwartki:
Godz. 8.00 – 17.00
Piątki:
Godz. 8.00 – 15.45
Przerwa obiadowa: godz. 12.00 – 12.45


Położona na północnym wschodzie rejonu solecznickiego gmina turgielska zajmuje 118,6 km², na których mieści się 66 miejscowości – najwięcej ze wszystkich gmin rejonu. Gminę zamieszkuje 2800 mieszkańców, średnie zaludnienie stanowi 24 osoby na 1 km². Centrum administracyjnym gminy są Turgiele, znajdujące się w odległości 18 km od Solecznik i liczące 700 mieszkańców.

Pod nazwą Turgiele miejscowość została zarejestrowana w dokumentach historycznych w XVII wieku. Do tego czasu figurowała jako Merecz Mongirdów (Mały Merecz).

Perełką Ziemi turgielskiej i chlubą rejonu solecznickiego jest znajdująca się na terytorium gminy turgielskiej Republika Pawłowska. Istniejąca w latach 1767 - 1794 i słynna na całą Europę Rzeczpospolita Pawłowska obejmowała obszar ponad 3 tys. hektarów, miała własną konstytucję, herb, pieniądze, parlament, skarb, kasę samopomocy, szkołę itd. Jej prezydent ks. Paweł Ksawery Brzostowski, zniósł w swych posiadłościach pańszczyznę, ziemię rozparcelował między chłopów i wprowadził spłaty tytułem wykupu. W okresie świetności Republiki w Pawłowie został wybudowany pałac rezydencjonalny. Prawdopodobnie zaprojektował go włoski architekt Carlo Spampani. Niewielki, ale wybudowany zgodnie z wymogami ówczesnej mody pałac był parterowy, tylko po bokach i w centrum z widoczną nadbudową piętra. Fasadę stanowiła weranda z potężnymi kolumnami, podpierającymi balkon na piętrze. Domy i mieszkania włościan pawłowskich zaskakiwały wszystkich, którzy dobra Brzostowskiego odwiedzali. Zabudowania stanowiły wizytówkę zamożności i wysokiej kultury tamtejszych chłopów. Ściany wznoszono z ociosanych, gładkich bali, w domach obowiązywały szklane okna i murowane, wyprowadzane na dach kominy, wewnątrz - kaflowe piece i kuchnie. Konieczny element przy domach stanowiły ogrody, sady.

Gdyby nie ostatni rozbiór Polski i klęska Powstania Kościuszkowskiego Rzeczpospolita Pawłowska mogłaby istnieć dalej. W 1794 roku Republika Pawłowska podzieliła losy państwa. Paweł Brzostowski finansował zaopatrzenie wojska powstańczego w żywność oraz zapasy dla koni. Milicja pawłowska brała czynny udział w Powstaniu Kościuszkowskim, dzielnie walczyła z regularnymi wojskami carskimi. Losy jednak były przesądzone...

Kościół w Turgielach Ruiny Republiki Pawłowskiej


Kontynuować poznawanie świetności Ziemi Turgielskiej można w muzeum krajoznawczym przy Turgielskiej Szkole Średniej im. Pawła Ksawerego Brzostowskiego. Liczące prawie 3000 eksponatów muzeum powstało w 1964 roku. Oprócz licznych świadectw i pamiątek o znakomitym kanoniku P. K. Brzostowskim znajduje się tu wiele interesujących dokumentów dotyczących innych wybitnych osobistości, żyjących niegdyś w Turgielach i okolicach – sędziego powiatu nowogródzkiego, dziedzica majątku Pawłowo Józefa Kobylińskiego oraz jego żony Katarzyny Kobylińskiej, założycielki pierwszej szkoły w Turgielach; Anny Koryckiej, fundatorki cerkwi w Michnowie; ks. Pawła Szepieckiego, który wybudował dwa boczne skrzydła w miejscowym kościele; Witoldzie Wagnerze, który nabył majątek Merecz od ks. P. K. Brzostowskiego po upadku Republiki Pawłowskiej.

Kościół w Taboryszkach Dworek w Wilkiszkach


W Centrum Wielofunkcyjnym w Taboryszkach od 2008 roku mieści się założone przez samorząd rejonu solecznickiego muzeum im. Anny Krepsztul. Słynna córka Ziemi Taboryskiej Anna Krepsztul, znana malarka ludowa, Honorowy Obywatel Rejonu Solecznickiego, wspaniały człowiek z ciężkim losem życiowym od dzieciństwa nieuleczalnie chora, całe swoje niełatwe życie przeżyła w niedużym domku na skraju Taboryszek. U każdego, kto odwiedził malarkę, na długo pozostał w pamięci nie tylko czar jej wspaniałych obrazów, lecz też jej iście bohaterski witalizm. Artystka była autorką około 3500 prac. Obrazy Anny Krepsztul znajdują się w zbiorach prywatnych oraz galeriach, między innymi w Polsce, Litwie, USA, Anglii, Niemczech, Francji, Australii, a także zdobią kościoły w Rostowie nad Donem, Witebsku na Białorusi oraz kanadyjskim Wilnie. Po jej śmierci w 2007 roku w budynku szkoły w Taboryszkach powstało muzeum malarki, gdzie zostało zgromadzonych około 50 obrazów, liczne szkice i robótki ręczne malarki oraz improwizowany pokoik śp. Anny Krepsztul. Co roku muzeum odwiedza ok. 1000 turystów z Litwy, Polski i innych krajów. Kustoszem muzeum jest siostra śp. Anny Krepsztul nauczycielka miejscowej szkoły Danuta Mołoczko, dlatego każda wizyta w muzeum dla odwiedzających jest szczególnie emocjonalna i ciepła, gdyż przekazuje niezwykłą atmosferę życia turgielskiej malarki.

Zabytkowym obiektem Taboryszek jest kościół pw. św. Michała Archanioła - najstarsza świątynia w rejonie. Drewniany kościół został wybudowany w 1770 roku przez koncelistę Wielkiego Księstwa Litewskiego Mikołaja Ważyńskiego. Zgromadzonych tu jest 25 dzieł sztuki. W Taboryszkach działał również klasztor Zakonu Bosych Karmelitów. Przy nim funkcjonowała szkoła. Interesująca jest również brama z dzwonnicą, wzniesiona prawdopodobnie w tym samym okresie, co i kościół.

Do pamiątek architektonicznych w Taboryszkach należy także świron, znajdujący się przy drodze na Turgiele, w miejscu dawnego dworu. Przypuszcza się, że świron, podobnie jak i pałacyk, w pierwszej połowie XIX wieku wybudował kierownik bojarów powiatu oszmiańskiego Marcin Skrabek - Ważyński.

Innym interesującym obiektem na terytorium gminy turgielskiej jest dworek w Wilkiszkach - dawny majątek Dmochowskich, malowniczo położony w zakolu Mereczanki. Drewniany dwór Dmochowskich został wybudowany w roku 1847. Zwraca uwagę bogata dekoracja elewacji w postaci misternie wyciętych z drewna elementów zdobiących ganek, ściany i okap oraz tworzących oprawę okien. Dwór otacza ciągnący się w kierunku rzeki przerzedzony park krajobrazowy o powierzchni 3,3 ha, objęty ochroną jako pomnik przyrody.

Zespół pieśni i tańca "Turgielanka" Malarka ludowa Anna Krepsztul


Do bogactw tych okolic niewątpliwie należy drewniana cerkiew prawosławna w Michnowie, wybudowana przez dworzan Koreckich w latach 1915–1917. Obok, przy prawosławnym cmentarzu, wznosi się ośmiokątna kamienna kaplica, wybudowana w roku 1917. Dzisiaj w Michnowie działa wspólnota prawosławna, która prowadzi własne gospodarstwo, z którego utrzymuje się.

 

Paskutinis atnaujinimas: 2019-11-07 10:07:50